Laat ik heel eerlijk zijn, ik heb niet zo heel veel met Formule 1, ik ben meer van de Tour de France. Maar dat komt, zoals dat vaker geldt bij voorkeuren, omdat ik daar veel meer vanaf weet. Ik ken bijna alle renners, heb eindeloos veel naar de Tour gekeken, vroeger met mijn vader en nu helaas vaak in de samenvatting ‘s avonds. Maar onbekend maakt onbemind, zoals dat dan heet. Ik wist eigenlijk verdomd weinig van Formule 1. En er waren twee Maxxen voor nodig, om daar verandering in te brengen.

De eerste Max

De eerste Max kennen we allemaal, onze Redbull held, waarvan we nu teleurgesteld zijn als hij een keertje niet op het podium staat, na een Grand Prix. En ja, ik ben dan ook weer chauvinistisch genoeg, om dat dan wel interessant te vinden. Ik heb in de afgelopen 2 jaar vaker naar Formule 1 gekeken, dan in de 50 jaar daarvoor. Stom? Opportunistisch? … Ongetwijfeld …maar ja … ik heb ook oranje shirts en petjes in de kast liggen: niets menselijks is mij vreemd.

Tweede Max

Ik had een tweede Max nodig om echt te begrijpen wat Formule 1 nu zo interessant maakt. Die tweede Max is mijn zoon. En zoals vaker snappen je eigen kinderen soms dingen eerder dan jij, alleen moet er je zelf nog de woorden aan geven. En het woord is: teamwork! Mijn eigen lieve Max liet mij een filmpje zien van een pitstop van een Ferrari-auto. Misschien niet eens de beste pitstop in de wereldgeschiedenis, maar mijn mond viel open.

Banden en gereedschappen

20 Mensen, in ieder geval in het beeld, stonden klaar met banden en allerlei gereedschappen die ik niet ken (jaja ik ben een beginner, ik weet het). Het filmpje duurde slechts 20 seconden, maar na 16 seconden was er nog geen auto te bekennen …. iedereen stond klaar ….strak als een snaar.
In de 17e seconde reed de auto het beeld in en in de 19e seconden reed de auto weer weg, 4 nieuwe banden en een volle tank …. 2 seconden van extreem precieze samenwerking, glasheldere rolverdeling, ultiem vakmanschap en vertrouwen.

Onderdeel van zo’n team

Hoe mooi, eervol en extreem motiverend moet het zijn om onderdeel uit te maken van zo’n team. Ik gun dit eigenlijk iedereen. En tja, elke keer als een renner in de Tour de France met een lekke band in de berm staat te wachten op de ploegleider, durf ik niet naar rechts te kijken….daar zit mijn Max….gelukkig ziet hij het niet….hij kijkt op zijn telefoon…hij is weer druk bezig om dingen eerder te snappen dan ik.